بی او نمیتوانم

در ورود به زندگی در یکی شدن در کنار هم بودن در باهم بودن...

پیش از این هر گاه به خود مینگریستم از خودم میپرسیدم

ایا میتوانم کسی را در کار خود. در زندگیم تحمل کنم یا خیر

و همیشه از خود جواب میشنیدم که نمیدانم

اما اکنون...

شاید تنها جوابم این باشد که در پناه عشق همه چیز امکان پذیر است.

شایه به خاطر عشق اینچنین شدم

که لحظه ای تاب دوری حرارت وجودش را ندارم و بی او نمیتوانم.

بی او هیچ نمیتوانم.

در امتداد زندگی

در هجوم تلالو روشنی بخش زندگی انگاه که کلام نیز از روایت باز میماند به خود رسیدم.

به خود به او به نگاهی نو به دیدی تازه

در جریان پر خروش زندگی در هم پیچدم اما اینبار خود را با ان همگام کردم.

شاید این شروعی باشد برای نوید یک زندگی بهتر.